پاییز رحیمی

تویی بهانه ی یک عمر،بی بهانگی ام

تویی بهانه ی یک عمر،بی بهانگی ام
و عاشقانه ترین،حسرت زنانگی ام

تویی صدای ِ تمام پرندگان ِ جهان
که من بدون تو پاییز ِ بی ترانگی ام!

بهارهای زیادی گذشت از سر ِ من
ولی شکفته نشد روح سبز ِ دانِگی ام

سکوت و خودخوری و اشک و ترس و بدبینی
نمادِ ساده ی یک عمر ، موریانگی ام

شبیهِ خوشه ی انگورهای سرخِ حیاط
تو آمدی و نشستی به بزم خانگی ام؛

و بعد، مستی ِ لبهای تو شرابم کرد
و عشق بُرد مرا سمت ِ بی کرانگی ام

تو آشتی دادی سایه ی مرا با من
تویی که خاتمه دادی به چندگانگی ام

“تو عاشقانه ترین شعر روزگار منی”
و شاهکار چهل سال، شاعرانگی ام!!

پاییز رحیمی

پست کامل
محمد علی شیردل

از نگاهم بپرس ، می فهمی

بی تو عمریست مرده ام ، هرچند
رمقی در وجود من ، باقی است
از نگاهم بپرس ، می فهمی
که چرا ، قلب عشق اوراقی است

چارچوبم ، شبیه تابوتی است
که در آن ، مرد مرده ای باشد
مثل رود ی که زار و شرمنده
از لبِ مرد ِتشنه ای باشد

رفتی و در گلوی این مجنون
بغض های سترگ ، جا خوش کرد
بعد از آن فاجعه ، به جای شعر
درد ، از قلب من تراوش کرد

به همین راحتی که می بینی
قلب دیوانه از نفس افتاد
روی سنگ مزار من بنویس
قبر مرحوم ، رهرو فرهاد

روی دوش جماعتی غافل
می روم سمت شهرک اموات
هرشب جمعه منتظر هستم
تا کنی خنده های خود خیرات

صبرمن ، نیست کمتر ازایوب
پای عشق تو پیر می گردم
ماه اردیبهشی ام ، برگرد
بی تو دارم کویر می گردم

گفته بودند نسل های قدیم
پشت سرهای مردگان سرد است
تو فراموش می کنی من را
مرگ این عشق، بدترین درد است

محمد علی شیردل

پست کامل
یدالله گودرزی

شب در سکوتِ آینه آشوب می کنی

شب در سکوتِ آینه آشوب می کنی
حالم بد است، حالِ مرا خوب می کنی

بیدار می کنی تو گلوی پرنده را
هاشور می زنی به لبم طرحِ خنده را

من بُهتِ سرد و ابریِ یک آه ممتدم
در درّه ی عمیقِ نگاهت مردّدم!

لبخند را به روی لبم قاب می کنی
رسمِ قدیمِ آینه را باب می کنی

ماه از لبانِ شیری تو آب می‌خورَد
صدها ستاره بر تنِ تو تاب می خورَد!

عالَم برای خواندنِ تو گوش می شود
شب پیشِ چشم های تو خاموش می شو!

یدالله گودرزی

پست کامل
عارف قهرمانزاده

یه دنیای بدون جنگ دور از تموم آدما

بیا بازم کنار من آروم آروم قدم بزن
از توی دنیای خودت تا دشت پرسه های من

دنیای سربی نمیخوام آدمای عروسکی
بیا یه جوری رد بشیم تا برسیم به کودکی

دنیای آدما بده پر از دروغ و دغله
پر از اتم پراز فشنگ نگاهشون مبتذله

تو دشت پرسه های من جای کسی غیر تو نیست
نه جای آدم نه تفنگ نه جای مرگ و تروریست

دنیای من همین وراست پشت نگاه خود ما
یه دنیای بدون جنگ دور از تموم آدما

عارف قهرمانزاده

پست کامل
حسین منزوی

امشب به ساز خاطره مضراب مي­زنم

امشب به ساز خاطره مضراب مي­زنم
مضراب را به ياد تو بي تاب مي­زنم

آري‚ كوير عاطفه‌ام‚ تشنه توام
دل را به ياد توست كه بر آب میزنم

فانوس آسماني و من هم ستاره وار
چشمك به سوي زورق مهتاب مي­زنم

رفت آن شبي كه اشك مرا خواب مي ربود
“امشب به سيل اشك ره خواب مي­زنم”

بين هجوم اين همه تصوير رنگ رنگ
تنها نگاه توست كه در قاب ميزنم

حسين منزوي

پست کامل
حسین جنتی

‌ کماکان اهلِ سازم، اهلِ آوازم، غزلخوانم

‌ کماکان اهلِ سازم، اهلِ آوازم، غزلخوانم
نخست ایرانی‌ام، آنگاه شاید‌ هم مسلمانم!

به زور از من ، گرفتم گنبد و گلدسته رویاندی
شراب آلوده‌ام، پیمانه‌خیزم، خاکِ ایرانم!

ملول از نعره‌ی ماسیده‌ی چنگیزِ خونریزم
به‌غایت خسته از دنباله‌ی دامانِ مَروانم!

الا ای لکّه‌ی افتاده بر ایوان! چه پنداری؟
چهل سال است ابرم، پاک استعدادِ بارانم!

مرا در شیشه‌ی دربسته می‌خواهی، نمی‌دانی
که بر هم می‌زند خوابِ تورا غوغای طوفانم

چنانچون از رگِ تو خونِ اسکندر فرو ریزد،
برون می‌ریزد از رگ‌های من خونِ نیاکانم!


حسین جنتی

پست کامل