سهیل محمودی:از آسمان ابری ام تقدیر می بارد

سهیل محمودی

از آسمان ابری ام تقدیر می بارد
یعنی – دل من سرنوشت مبهمی دارد

دستم – که عمری بی طرف بود – از تو ،بعد از این
دیگر نمی خواهد که آسان دست بردارد


مانند من – در رفتن و ماندن – دو دل هستی
آری،تو هم ، بی من دلت طاقت نمی آرد

من کوچه تنهایم ، اما در سکوت من
تنها تو هستی آنکه باید گام بگذارد

چشمان این کوچه ،همه شب کهکشان ها را
پیش خودش ، راه عبور تو می انگارد

این کوچه – گرچه کوچه ای بن بست و بی عابر –
می خواهد اما ، خویش را در دست تو بسپارد :

تا بلکه لحظه لحظه اندوه خود را نیز
با انعکاس گام هر گام تو بشمارد

سهیل محمودی

سهیل محمودی
سهیل محمودی
                     

Related posts

Leave a Comment