سهیل محمودی

سهیل محمودی:از آسمان ابری ام تقدیر می بارد

از آسمان ابری ام تقدیر می بارد
یعنی – دل من سرنوشت مبهمی دارد

دستم – که عمری بی طرف بود – از تو ،بعد از این
دیگر نمی خواهد که آسان دست بردارد


مانند من – در رفتن و ماندن – دو دل هستی
آری،تو هم ، بی من دلت طاقت نمی آرد

من کوچه تنهایم ، اما در سکوت من
تنها تو هستی آنکه باید گام بگذارد

چشمان این کوچه ،همه شب کهکشان ها را
پیش خودش ، راه عبور تو می انگارد

این کوچه – گرچه کوچه ای بن بست و بی عابر –
می خواهد اما ، خویش را در دست تو بسپارد :

تا بلکه لحظه لحظه اندوه خود را نیز
با انعکاس گام هر گام تو بشمارد

سهیل محمودی

سهیل محمودی
سهیل محمودی

Related Post

                     

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *