ﺍﺣﻤﺪ ﺭﺿﺎ ﺍﻟﯿﺎﺳﯽ

ﺍﺣﻤﺪ ﺭﺿﺎ ﺍﻟﯿﺎﺳﯽ:ﺷﺐ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺳﻪ ﺗﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻻﻝ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻨﻢ

ﺷﺐ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺳﻪ ﺗﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻻﻝ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻨﻢ
ﺑﯿﺎ ﮐﻤﻰ ﺑﻨﻮﺍﺯﻡ ، ﺑﯿﺎ ﮐﻤﻰ ﺑﺰﻧﻢ

ﻧﻪ ﭼﻨﮓ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺟﻨﻮﻧﻰ ، ﻧﻪ ﭘﻨﺠﻪ ﯼ ﮔﺮﻣﻰ
ﺍﺳﯿﺮ ﻏﺮﺑﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﯾﺸﺘﻨﻢ

ﻭ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﮐﻮﯾﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻍ ﻧﺎﻣﺶ ﺑﻮﺩ
ﺑﻪ ﺯﺧﻢ ﺯﺧﻢ ﺗﺒﺮ، ﺷﺎﺧﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻣﻰﺷﮑﻨﻢ

ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﯿﻨﮕﺮﻡ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﺏ
ﭼﻨﺎﻥ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﻨﻢ

ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻧﺎﮔــﺰﯾﺮ ﺩﻝ ﺑﮑﻨﻢ

ﭼﻨﺎﻥ ﺯﻻﻝ ﺗﻮﺭﺍ ﺗﺸﻨﻪﺍﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻭﺯﺥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﻬﯿﺐ ﻋﻄﺶ ﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﭘﯿﺮﻫﻨﻢ

ﻏﺰﻝ ﻏﺰﻝ ﻫﻤﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﻭﺩﺍﻉ ﻣﻰ ﮐﻨﻢ ﺁﻩ
ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﺗﺶ ﻭ ﺑﺎﺩﻧﺪ ﭘﺎﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﻨﻢ

ﺳﮑﻮﺕ ﻣﻰ ﻭﺯﺩ ﻭ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﻢ
ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻡ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﺷﺪﻧﻢ

ﻣﺠﺎﻝ ﭘﺮﺯﺩﻧﻢ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﺷﺎﯾﺪ
ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺳﻮﺧﺘﻨﻢ

ﺍﺣﻤﺪ ﺭﺿﺎ ﺍﻟﯿﺎﺳﯽ

 ﺍﺣﻤﺪ ﺭﺿﺎ ﺍﻟﯿﺎﺳﯽ
ﺍﺣﻤﺪ ﺭﺿﺎ ﺍﻟﯿﺎﺳﯽ

Related Post

                     

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *